συμβίωση

όσο πλησιάζω
απομακρύνομαι
γι'αυτό και πρώτη φορά
αντιλαμβάνομαι την υποκειμενικότητα του βιώματος
                                                                  this shit will never be shared

ο πιο βαθύς ρομαντισμός μου
ξεκινά και τελειώνει
στην αντίφαση της ύπαρξης
δεν θα μπορέσω ποτέ
μα
θα προσπαθώ ώστε να

όλα τα υπόλοιπα
δεν χωρούν στο δικό μου μυαλό

και αυτός
είναι απλά ένα ακόμα παράδειγμα
ειδώλου
που πλησιάζω και απομακρύνω διαδοχικά απ' τα μάτια μου παρατηρώντας
τί αλλάζει
μαζί με το θάμβο της δικής μου όρασης

τον βλέπω κακό βλοσσυρό
τον βλέπω πληγωμένο και εύθραυστο
μετανιωμένο
άθικτο
και αυτό είναι το παιχνίδι μου
παρατηρώ πόσες μορφές αλλάζει μέσα μου και πως νιώθω με κάθε μια
έτσι έχουμε μια σχέση γεμάτη απ' όλα τα συναισθήματα
επαρκώς αυτοαναφορική και σίγουρα ειλικρινή

τώρα εδώ
όσο πλησιάζω βλέπω εμένα και όσο πάω κοντά παρατηρώ πως
θολώνει η ανάσα μου το τζάμι
και μάλλον ας σκουπίσω
κοιτώ ξανά
και βλέπω πάλι την άβυσσο.

selection and dominance

οι φυλετικές ορμόνες
και οι ανώμαλες γοργόνες
γυρνούν πάλι τα ρολόγια
ανάποδα

"τί σχέση έχεις μαζί του;" θέλει να με ρωτήσει
μα δεν το κάνει ο ψωροπερήφανος

"έχω και γω τα κουτάβια μου, σα γνήσια σκύλα"
θα απαντούσα
my little puppies
growing up
becoming lonely wolves

μόλις η αγέλη βιωθεί
το θλιμμένο γλυκό κουτάβι
γίνεται λυκάκι
κυνικό με δόντια κοφτερά
κρυμμένα στο μεγάλο στόμα
που μοιάζει χαμόγελο

i am always gonna be a sad bitch
but you will see the bad one
'till willing to join our crew

selection and dominance
σαγόνια ψηλά
τί άλλο να χάσουμε και τί να φοβηθούμε

εδώ υπάρχουν γλώσσες για πληγές
και χέρια δυνατά και απαλά
μα
ζήτα τα.

άραγε

έι

άραγε γιατί να φοβάμαι

γιατί πάντα να νιώθω

όπως όταν δεν ήξερα

κι όπως 

όταν δεν ήθελα

ο πρωινός ήλιος στο μπαλκόνι

με βρήκε να παραδέχομαι

πόσο φοβάμαι

μπαινοέβγαινα σπίτι

κάνοντας κύκλους στο σαλόνι

σκυθρωπή μονολογώντας στίχους

και ήξερα πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα

πέραν του να με σεβαστώ

και να του χαμογελάσω

ελπίζοντας

να καταλάβει

πως 

_

         _

                  _

το 'χω πολύ δύσκολα

όσο δεν νομίζει πως το 'χει.

και μετά

βρέθηκα ξανά να αποχωρώ

απο το χώρο

πριν συμβεί τίποτα απρόοπτο

γιατί

μετά απ όλα αυτά

καυλώνω μόνο με τη γλύκα των ανθρώπων.

όλα φθηνά

'έχω προχωρήσει γενικά, ξέρεις απο τότε που τα λέγαμε, τί να εξηγώ’ ξεμπλέκω τα πόδια μου σηκώνομαι και φεύγω

γελάω κρυφά

λες και πήγα μπροστά

-απλά βαρέθηκα τη σκατομιζέρια και την κλάψα 

γαμώ, φτάνει!

φρικάραμε, πόσο πια;

γαμάει η κόλαση αρκεί να ‘χεις παρεά

να τη γλεντάς

η Κυψέλης είναι ένα ηλιοβασίλεμα απο μόνη της

την περπατώ κι ανατέλω

κόβω δεξιά στο πιο στενό στενό

παίρνω το δρόμο για το σπίτι που θα ‘θελα να ‘χα

ο κόσμος εκεί είναι βρωμερά γκρί

κόβω αριστερά να πετύχω το μπαλκόνι με τη βουκαμβίλια

ν΄ανοίξει το μάτι μου

τί ωραία που δε φοβάμαι πια όταν ξημερώνει

κοιτώ τον πρωινό ήλιο κατάματα

και κατηφορίζω τον πεζόδρομο

σχεδόν τρέχω να την  βρώ

αφήσαμε χθες τα πλάνα μας στη μέση

στο ‘όλα φθηνά’ 

στρίβω αριστερά

και τον πετυχαίνω στη γωνία να αγοράζει φανέλάκια πουά

“ο χειρότερος ρε” του χαμογελώ και φεύγω

“πού πας καλέ” μουρμουρίζει ντροπαλά κι αμήχανα

δεν απαντώ

έπρεπε να τον έχω φιλήσει

-κλάην,

έχω ήδη αργήσει

“τώρα δεν γυρίζω πίσω” μου επιβάλλομαι

και κουτουλάω πάνω της ευτυχισμένη

και πανηλίθια.

στην ταράτσα

σκέφτομαι πως,

να_

κάπως, μαζί μου θέλησες

και μαζί μου θες

πως

και γω

-μη λέω ψέματα,

ήθελα τόσο να πειστώ πως μπορώ

ήθελα τόσο να μπορέσω

-και μπόρεσα,

και κάπως γκουχ

όπως ουφ

όπως μιεχ

όπως θέλω

όπως γιατί

όπως μα εγώ...

όπως άραγε με μένα

και κυριότερα

όπως άραγε εσύ

τώρα κλαίς ή πονάς;

όπως σε φοβάμαι σε χέρια που ίσως να μη σε σέβονται

όπως δε φοβάμαι τα χέρια και πια είναι σαφές

φοβάμαι τις πληγές

γιατί είναι κρίμα

                         κρίμα

                                  κρίμα 

-κρίμα τί;

να σε αγαπώ τόσο πολύ

κι ακόμα να μη φτάνει.

σκυλιά της κολάσεως

έμαθα να μην περιμένω

να υπάρχω σε απειροελάχιστα μικρά παρόντα

μες τα οποία υπάρχουν τα πάντα

και είναι τόσο γεμάτα που δεν χωράνε τίποτα απ’ αυτά

που προσπαθούν να σφηνώσουν

όμως λίγο αν κλείσεις τα μάτια

έξω και μέσα

κερδίζει το μυαλό και σου θυμίζει

πόσα θα έρθουν

και ω φακ

και πόσα θα φύγουν και ίσως χαθούν

και παρότι είσαι τόσο μικρό

για να ξέρεις το τότε

μπορείς να πονέσεις τόσο πολύ

για αυτό το τότε

γιατί έχεις μάθει να πονάς για να είσαι έτοιμο όταν χρειαστεί

να μην ξαφνιαστείς

έχεις μάθει να πονάς

για να σαι σίγουρο πως οι αναρτήσεις δουλεύουν καλά

πως τα αμορτισέρ θα λειτουργήσουν στην πτώση χωρίς προειδοποίηση

εκεί που δεν χρησιμεύουν τα φρένα

μόνο οι προσευχές

και το επιφώνημα “αααα”

που συνήθως είναι βουβό με λυγμό

γιατί μπορείς να πονάς για πάντα

για όσα λείπουν ή δεν βρέθηκαν 

και αν έρθουν για το πότε θα τα χάσεις

κι αυτός ο πόνος είναι ακόμα πιο τρομακτικός

και κει οφείλεις να φρενάρεις

εκεί χρησιμεύουν τα φρένα

τα χαλινάρια

για να γίνει το άλογο, πήγασσος, δεν θέλει χαλινάρια

βγάλτα

για να γίνει το άλογο, πήγασσος,

θέλει φτερά

βαλτα

και κυριότερα

για να είσαι όμορφο και μαύρο

και όχι σκατογαλανόλευκο

πρέπει να ‘χεις δει θάνατο

πρέπει να τα σηκώνεις κάθε μέρα τα υπαρξιακά

να τα δεις

και να τα βλέπεις

και να ξαφνιάζεσαι πάντα με αυτούς που δεν βλέπουν

το θάνατο

και νομίζουν πως ακόμα όλα πάνε αόρατα γλυκά κι ανώδυνα

ενώ είναι τα μαύρα άλογα με τα φτερά

που σέρνουν τα χαρωπά πρόσωπα

τα μαύρα άλογα με τα φτερά 

είμαστε εμείς

(και μπράβο μας)

σκυλιά

σκυλιά της κολάσεως ρε

σκυλιά

λύκοι μοναχικοί με δόντια κοφτερά

και στόματα μεγάλα

που επιλέγουμε να κρατάμε κλειστά

μην δεις τα δόντια και τρομάξεις

lonely wolves when we dance

screaming a-ou

moving like a snake

floating like a fish

roaring like a lioness

when i hear the beat

λύθηκα απ´ τον πάσαλο

έι oh

έι yaw

έι yo

κάπως ξέρεις αυτοί οι καταρράκτες δεν στερεύουν ποτέ

κι όσο νομίζεις πως ήδη έτρεξαν

αυτοί όλο δυναμώνουν

και είναι τόσο ωραίο αυτό το παιχνίδι

γιατί η κοιλάδα της συνειδητοποίησης

θα ξεραινόταν

χωρίς τον καταρράκτη

και οι βόλτες δίπλα στο ποτάμι δεν θα ταν δροσερές και γάργαρες

και κάπως

ήθελα να πω

πως απο έναν τέτοιον ξεπήδησαν κάτι σταγόνες και σχημάτισαν

σε αυτό το μεγάλο πλανητάριο που πάντα βλέπεις

όλα αυτά που ήταν μπροστά σου και δεν τα έβλεπες

μια αίσθηση σιγουριάς

για το εξης:

μιλήσαμε τόσο πολύ

που πλέον δεν μπορεί να τραυματίσει

κι εννοώ

μ’ έβαλα στη γωνία να με τιμωρήσω

σκέφτηκα να σου λέω

πως δεν εμπιστεύομαι το ‘ναι’ σου γιατί δεν υπάρχει το ‘όχι’

θυμήθηκα να νιώθω πως

‘τώρα πήγαινε σπίτι ή κλείσε το στόμα ή κάνε μμμ’

και με έπιασα

τόσο μακριά απ’ όλα αυτά

που όμως όλα αυτά υπάρχουν

και είμαι πολύ σίγουρη

πως δεν πληγώνομαι εδώ

και δεν μου μένει το παράπονο

και δεν ξαναγυρνάει πίσω το γαμήδι αφού το δες

αφού το μίλησες

αφού το προσπάθησες

δεν γυρνά

δεν υπάρχει εδώ

ούτε μαμά ούτε σωτήρας ούτε τίποτα

νο πατερίτσες νο μαστερς νο σερς

υπάρχουμε εγώ κι εσύ

εσύ και γω

με τις κακές γλυκές εαυτές

και αυτό ειναι αρκετό

μικαχη και ναλοξια

για υγρά μάτια και ήρεμα στομάχια

εγώ δεν αμφιβάλλω

τους πέταξα τους ρόλους μου εδώ

και δεν αλλάζει.