αφιέρωση γραμμένη σε ένα βιβλίο που ακόμα δεν έχει γραφτεί:

για τα κινητρά που δεν έχεις
για όσα όταν σου προσφέρω αρνείσαι

γιατί ο χάρτης των συναισθημάτων όσο μεγαλώνεις οφείλει να μην μαυρίζει

αλλά απο παιδικός άτλας και γνώση να γίνεται βίωμα τρισδιάστατο

για όσα ταξίδια μας θα μοιραστούμε

γιατί εγώ μένω σταθερή αλλά ανοιγοκλείνω

ενώ εσύ μισάνοιχτο πηγαινοέρχεσαι

γιατί την αδικία και τη γαλήνη μ' ανθρωπους μόνο έχεις να την μοιραστείς

για να χωρέσεις και να σε χωρέσει αυτός ο κόσμος

θα σε συγχωρέσω όταν σε χωρέσω

και θα σε χωρέσω όταν σε συγχωρέσεις

πριν σε γνωρίσω, έγραψα πως θελω να κλαίω μέχρι ο κόσμος να ομορφύνει 

δεν κύλησε ούτε δάκρυ

πολλά

    πολλά

             πολλά δάκρυα μετά

έχουμε γνωριστεί

κι ο κόσμος έχει               

                                _ .    

-προς το καλό; ψέλισσε

-προς το καλό, χαμογέλασα και βούρκωσα.

lastnightofthispainlastnightofthispainlast-night-of-this-pain,

this is how we got that strange.

τί δεν κατάλαβες ακόμα

οι λέξεις δεν νικήθηκαν ποτέ απο λέξεις

είναι αυτές οι εκφράσεις που μισείς

που χτυπάνε σε κάθε αρχή και την κάνουν τέλος

γυρίζω πίσω και θυμάμαι 

θλίψη μέσα άγχος έξω

να μην θέλω ποτέ να μάθεις όλα αυτά αλλά

πώς να μάθεις εμένα χωρίς τα όλα;

θυμός μέσα φόβος έξω

μμ

φόβος μέσα θυμός έξω

να μην πρέπει ποτέ να μάθεις όλα αυτά αλλά

πώς να έρθεις σε μένα χωρίς τα όσα;

οι σκέψεις παραδόξως νικήθηκαν απο σκέψεις

όταν αποφάσισα να_

βλέπεις τα όσα και τα όλα

και όλα όσα

είναι πολύ κλισέ

όσο κι αν το αρνούμαστε

για χάρη των φετίχ μας

μα η θάλασσα ποτέ δεν πόνεσε απ’ το βράχο

ούτε η φωτιά απ' το σίδερο

κοιτάς εκεί που σκάει το κύμα

με ρωτάς αν τελειώνει το απέραντο

γελώντας μ’ ειρωνία

και σου λέω αν αρχίζει τελειώνει

και με ρωτάς πότε ήταν η αρχή

και σου λέω

μα αν υπήρχε βλάκα θα 'χα και το τέλος

τί δεν κατάλαβες ακόμα

δεν είναι δα και τόσο λίγο

άλλα ήταν τα χρώματα ανατολικά κι άλλα δυτικά, την ίδια στιγμή στο ίδιο σπίτι, στον ίδιο ουρανό, στα ίδια μάτια

το ροζ έχει μια συστολή αλλά καμία αθωότητα

αθώο είναι το πράσινο που γέμισε τις πλαγιές χωρίς να νοιαστεί

και το μπλέ που όπου πέφτει το βλέμμα τ’ αντικρίζει

τα χρώματα αιχμής του ουρανού είανι τσιγκούνικα, ίσα να τα δεις και φεύγουν 

θέλουν την προσοχή σου ολόκληρη

και τους την δίνεις, πως θα μπορούσες άλλωστε να μην

και τα κρατάς εικόνες στο μυαλό σου και πλέκεις μ’ αυτά τα όνειρά σου

και σαν σε ρωτούν λες, 

"μ’αρέσει το κίτρινο του ήλιου" και σωπαίνεις,

μην σ’ ακούσουν τα χρώματα της αυγής πως τ’ αγαπάς

μην σ’ ακούσουν τα χρώματα του δειλλινού πως σε πλανεύουν,

"αφού όλη τη ζωή μου" λες, "μεσημέρι την θυμάμαι με μάτια πονεμένα

ή νύχτες παχιές,

δεν είναι η ζωή ούτε αυγή ούτε δειλλινό

μα ο ήλιος κάθε μέρα που είναι ολόιδιος"

και βγαίνεις στα κρυφά

να σκιτσάρεις κάθε μέρα τα απομεινάρια του φωτός

ή τα  πρώτα βήματά του

και δεν μαρτυράς  πως τ’ αγαπάς

γιατί κρατάνε λίγο*

γιατί είναι ομορφότερα και τα ζηλεύεις

γιατί είναι ξεχωριστά και δεν σου φτάνει η παλέτα σου να τα χωρέσεις

και μια ζωή να ‘χες δεν θα τα χόρταινες

"κι όμως” λες, 

"ο ήλιος ο κίτρινος που με καίει και μισοκλείνει τα μάτια μου

καλός είναι,

αρκεί να μην τρίζουν τα δόντια μου απ’ την παγωνιά,

ποια χρώματα, ποια όνειρα, ποια ζωή"

και κλείνεις τα πατζούρια κι ονειρεύεσαι

πως θα ζήσεις  την αυγή

και πως το δειλλινό θα σε γλυκάνει

σαν δε φοβάσαι πια να τ’ αγαπήσεις φανερά.

*να γοητεύεσαι τη μέρα δύο φορές, δεν είναι δα και τόσο λίγο

ενοικιαζόμενα ισόγεια

η υποχρεωτική βραδινή προσευχή εκείνα τα χρόνια της επιβαλλόμενης καταναγκαστικής ελευθερίας, ήταν το “δεν καταλαβαίνω τίποτα, απολύτως” με μάτια κλειστά σβήνοντας ένα τσιγάρο στο τασάκι δίπλα στο μαξιλάρι σκεπάζοντάς το με το πάπλωμα

όμως δεν έλεγαν προσευχή ποτέ

τελευταία φορά που είχαν μιλήσει με το θεό, ήταν τότε που του έκαναν κωλοδάχτυλο και απέμειναν  να κοιτάνε το δάχτυλο μέχρι που αυτό σάπισε 

ερωτεύτηκαν στα δεκαπέντε 

κατουρούσαν χέρι-χέρι στα σκουπίδια και όταν έκλαιγε τηςσκούπιζε τις μίξες με το γλειφιτζούρι του

η σχέση τους δεν ήταν ρούχο σκέτο κουρέλι

ψυχή στην ψυχή, πληγή στην πληγή

δεν είχες απο που να το μπαλώσεις 

ήταν ένα ύφασμα με τρύπες

κι όμως, ήταν κάτι

η κοπέλα μάζευε λεφτά 

πλήρωνε να μένει το αγόρι της μακριά

για να μην επιστρέψει και αναγκαστούν να χωρίσουν

δεν είχε άλλο τρόπο να τον προστατέψει 

απο το προτετελεσμένο αυτού του έρωτα

ζούσαν έναν έρωτα αδιάκοπο

σαν η ζωή να ‘χε διαρκώς αυτόν τον κοινό παράδρομο

μια παγερή όαση

η αγάπη έδειχνε το πιο σκληρό της πρόσωπο

διαρκώς παρούσα ποτέ ικανή

ένα μεσημέρι της τηλεφώνησε “τί ώρα θα βρεθούμε;” 

“δουλεύω”

“νόμιζα ότι κανονίσαμε!… θα το ονειρεύτηκα”

ερωτεύονταν κάθε μέρα

μέχρι αηδίας

εξαφανίζονταν επειδή δεν άντεχαν

αυτή γινόταν παιδί και είχε αγόρι

αυτός γινόταν σιωπή και είχε μουσική

αυτή είχε ταινίες και αυτός είχε μουσική

αυτή είχε μουσική μόνο εκεί

και αυτός ταινίες μόνο γι' αυτή

η μοναξιά είχε δύο

η ελπίδα κανένα

ο έρωτας;

είχε κλεψύδρα και φόβο

γιατί αν δεν περιοριζόταν

θα γινόταν ζωή

αν έκαναν ποτέ παιδί μαζί (πίστευαν πως) μόλις μάθαινε να περπατάει θα έπεφτε απο το μπαλκόνι 

νοίκιασαν ισόγειο

το παιδί έζησε

και έγινε ό,τι αγαπώ και δεν έχω

και ό,τι αγαπας και δεν έχεις

ό,τι αγαπά κανείς στη ζωή και δεν έχει

έγινε εσύ

έγινε εγώ

έγινε άνθρωπος.

s for something

the body is a house of feelings
you don't  have to make it happen
just allow it
feelings whisper
release it
unlease it
floating through desires
directions, dimensions
find your answers through silence
mind tired brain twisted
body a house of solutions

listen to your elbow
follow your knee
your heart is your skin
turning red or pale white
listen to your back
follow your neck
your heart is nowhere

my feet are going to
the opposite direction
tried to forget the past
to unlock a new aspect
reveal the present state
found myself locked
found my tension caged
found me trying to open
but having extreme capabilities
of closing


feelings whisper
this water drop signs a path
ear the starting point
my underwear the sea

this water drop makes me
think of u
of us
this additional s
is your secret
but my solitude
strength
and silence

this is the s
for something
we both
do not
understand.

τρίπτυχο τετράστροφο

έτσι κι αλλιώς πια μιλάμε μόνο για να μπλέκουμε τους ήχους μας

έτσι κι αλλιώς νιώθω πώς όλα είναι βήματα μιας διαδρομής και θα τα κάνω όλα αναγκαστικά

πια μιλάμε για εκτόνωση και δεν θυμάμαι καν τί λέμε, πράγμα ανήκουστο

μπλέκουμε τους ήχους μας, γιατί αυτό ερωτευτήκαμε τα δυο μας και ακόμα να το καταλάβουμε

βλέπεις, δεν βάζουμε ποτέ μουσική μαζί

βλέπεις, δεν τολμάμε να συντονιστούμε, θα λιώσουμε, θα μας διαλύσουν οι ταλαντώσεις, το διακρότημα φαντάζει τόσο υπέροχο που θα μας καταστρέψει

δεν βάζουμε ποτέ μουσική, γιατί θα πρέπει να χορέψουμε και γιατί θα πρέπει να σωπάσουμε, γιατί θα πρέπει να σεβαστούμε, γιατί θα υπάρχει “τρίτος” αλλά και θα υπάρχουμε ως ένα ή ως δύο ενωμένο

μαζί, φοβόμαστε  τα χέρια μας, έχουμε μόνο μάτια με γυαλιά ή δάκρυα

όταν φεύγεις, δεν ανησυχώ μόνο αναστενάζω

όταν φεύγεις, συνήθως δεν μπορώ να σηκώσω το κεφάλι μου γιατί δεν θέλω να σου δείξω πως αναρωτιέμαι πως το κάνεις

δεν ανησυχώ, θα ξαναρθείς και θα ΄μαστε στο βήμα παρακάτω

μόνο αναστενάζω γιατί μου ‘χουν μαρτυρήσει το τέλος της ιστορίας και είναι σπαστικό να βλέπεις όλα τα επεισόδια γιατί δεν τα πολυπιστεύεις πια

που θα πάει όλο αυτό, μη με ρωτάς

πού θα πάει η αγάπη όταν φύγει απο τους ανθρώπους

όλο αυτό μας το χρωστάμε, δεν ξέρω πως μα απο ανάγκη το βιώνουμε

μη με ρωτάς τί καταλαβαίνω, δεν πρέπει άλλο να μιλάω αγκαλιασέ με.

θα σου πώ.

been a long time

πώς αλλιώς;

το πενταπλό επίπεδο σκέψης που αναδύεται στις ψυχεδελικές αφηγήσεις μου δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’ το πεντάγραμμο,

τίποτα παραπάνω απ’ τη μουσική

απ’ αυτό που θέλω τόσο να σου πω

και,

θα σου πώ

αλλά δεν έχει λέξεις

βλέπεις ο χρόνος και η ίδια η ζωή δεν είναι τίποτα πέρα απ’ τα συμβάντα της, η πραγματικότητα είναι κάποια γεγονότα σε σειρά με κάποια ροή

ο τρόπος που θα τα συνδέσεις, πόσο θα σταθείς, που είναι παύση και που σύζευξη είναι η μουσική σου

τα ίδια σημειακά γεγονότα 

(thik of a score δεν πειράζει αν δεν ξέρεις να τη διαβάσεις, είναι σημεία που βγάζουν μελωδία)

με διαφορετικό τρόπο σήμανσης βγάζουν άλλη μελωδία κι αυτή είναι η αφήγηση της πορείας

τα σημεία και η πορεία που εν τέλει χαράσεται δεν έχουν σχέση αιτίου- αποτελέσματος

αλλά

προσωπικής αισθητικής και οπτικής

η σπονδυλική σου στήλη καμπυλώνει όταν το βλέμμα σου συναντά τις εκφράσεις  μου και αλλάζει όλο σου το σώμα

τα watt που συγκρατούν τις προθέσεις διαρκώς αυξανόμενα διαλύουν τα στομάχια μας

δεν ξέρω τί στερεύει πρώτο

πάντως όχι τα μάτια μου

τα δάχτυλά μου αφηγούνται κάθε φορά μια νέα ιστορία στο δέρμα σου όταν βρεθούμε κοντά

πιο παιχνιδιάρικη και φροντιστική

πιο ειλικρινή και αισθησιακή

απ’ όσο έχω επιτρέψει ποτέ στη γλώσσα μου

γιατί δεν έχω άλλο τρόπο

να σου πω,

πως στέκομαι μπροστά σου με μοναδική απεύθυνση

το θέλω σου.